tyle mam lat ile mi dajesz

a portret wciąż ten sam

kartki wyrwane jesienie przepadły

już zbliża się tylko nasza

i co ci powiedź mam

że nie zatrzymam

że nasze życia swój finał znajdą

i drogą do nieba, jeśli istnieje

a jeśli nie to nicość

i gdzież ci pościelę

i gdzieś się prześpimy

mój grób przecież ciasny będzie

familia zapomni i chwasty porosną

żaden narcyz ten

odejmę ci lata

twój portret schowam

by ramy się nie postarzały

i tylko w pamięci mej będziesz

jak tysiące dni temu

Lubię to!

Komentarz

Udostępnij