on już niestety zasnął a jego gitara wciąż płonie i oni jeszcze tańczą lecz któreś krzesło zwolni się jest tylko kwestią czasu gdy jedno odejdzie z nich jak wiesz nie na zawsze puki to drugie żyje miłość to przecież wszystko więcej nie trzeba chcieć nie ma kresu skończenia gdyż kochamy się w niebie nam loże pościelą i ujrzymy magnolii sad ogromne kwiaty czerwone wiecznie zakwitną nam