mój świat tam gdzie tya wszędy ludzie tacy samiczarne serca w nich wrony nad dachaminie zachować obrazu takiego piórem Szekspira pisanego wesele się człowieku tym co kochasz i widziszchoć drzewa zielone las czarny i czarne ptaki siedzą pod którymi gałęzie się uginają pogoń czarne ptaszyska błyśnie słońce twoja jasność tysiąc głosów mnie mówi niczym dobre duszki iż jutro lepsze przydarzy się a ja czekam wciąż czekam czekając wypatrzyłem która przybyła z dalekaco w sens uwierzyłem i wzbiera wciąż wzbiera lata wyrzucić chcąc moje a wtedy wolny będę przy tobie po pokłosie co będzie lepsze zatem wrony rozgromione nie bać się życia tak pragnę i nie pamiętać tamtego wczoraj