pewno jeszcze nie dziś może nie za nocy sto jesieni jeszcze więcej tych nim zobaczę jąmoje serce już od lat drąży w skale kroplą tą kiedy dziurę wyrzeźbi już w niej wtedy ujrzę promyk jasny w tym promyku będzie ona najpiękniejsze światło moje i skończy się tułaczy los serca mojego świat piękny z nią zobaczę lata przeżyjemy które pierwsze odejdzie i tak śmierć nas nie rozdzieli przecież w drugim pozostanie te jesienie oraz lata choć za wiele ich nie będzie a i tak uszczęśliwią