rzucone liście w rzekę życia

jak pocałunek ciszy

stoi wszy nad brzegiem

drzewo zrzuciło

rzeka nurtem zabrała

w pogoni za lepszym i czymś smacznym

tak jak miłość smakuje

kiedy tych dwojga

tak razem poniesie

z tym prądem

w przeznaczenie

dni biegną noce z nimi

za którymi nie nadążam

chociaż raz dogonić słońce

które przede mną ucieka

gorzkie i słodkie tak pomieszane

a z nimi moje choroby

już byłem prawie trupem żywy wyszedłem

więc nadal jestem

i żyję