w zakrzywionym lustrze
na opak
nie chcąc znać prawdy
uciekasz w siebie
głęboko schowana
gdzie świat nie(znajdzie)
resztek ciebie
czy dobry moment
by wyjść
kiedykolwiek nastanie
lustro weneckie
i ty
ugrzęzło przemijanie
człowiek skulony przeto lękliwy co dziewczynka mała którą bić będą rączki patyczki nóżki podobnie oj biedne dziecię do tego głodne ch...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
TU MOŻNA KOMENTOWAĆ