och ukochana jaki piękny jest świat

toż porównuję ciebie do niego

najukochańsze tyś serce moje

ujrzawszy cię po raz pierwszy

z kretesem przepadałem

myślę o tobie jak dniem tak nocą

i oka nie mogę zmrużyć

och błędny ja

na chudej klaczy

z wiatrakami wojuje

Sancho Patcha giermek

miał już dość ze mną tułaczki

to też sam wędruję

na mojej drodze jakieś dziwolągi

wszystko to dla ciebie robię

och ukochana miłości mojego

życia

tupotem kopyt przybywam do ciebie

chociaż szaleniec a jednak twój

i na kolana padnę przed tobą

pod lipą a czemu nie pod klonem

bo mało tych drzew było kiedy

treny pisał

pomnik z nich wznosząc dla swojej

uli

kiedy ze świata tak szybko odeszła

toć ją miłował bardzo

gdyż w niej nadzieję pokładał

z jej małej ślicznej główki

niczym motylki

rymowanki świat widziały

Boże drogi dlaczego zabrałeś

ja zaś te treny dla niej napisałem

wolałbym by żyła

moja ula dziecko najukochańsze

śnić żyjąc snem a jakże to

toż to jawa nie wszechobecna

kim jestem więc

przez durną miłość tą

która po zjadała rozumu moje

cóż mam począć w ten dzień niesmaczny

jak zgniłe jabłko którego zjeść się

nie da

bez ciebie czarne słonce dla mnie

a obłok jeszcze czarniejszy

oto miłość która wydłubała mi oczy

dwie dziury czarne w które każde wlezie

pióro Szekspira dopisuje

czy ja jestem jednym z tych dwojga

ja martwy ty zaś żywa będziesz

gdy serce moje nie wytrzyma

cóż począć

diabeł chce tańczyć ze mną

a mnie żyć się zachciało