może człowiek jest nie z tej ziemi

i zjechał rydwanem Ozyrysa

wznosząc piramidy

faraonom dając nieśmiertelność

dokąd odpłynęli

na swoich tratwach oni

zostawiwszy skarby

które grabieżcy wzięli

dokąd my pędzimy

i co po nas zostanie

po nich sarkofagi

po nas efekt szaleńca

człowieku powstrzymaj się

w biały dom nie celuj

by ziemia się nie zatrzęsła

by smok nie zdmuchną ogniem

ja tylko jestem

tyci na krótko

choćby wiek cały

zabawię nie na długo

tysiące komnat

może tam szykują

czego tutaj nie mam

pośmiertnie mieć będę

zielone drzewa

i ptaki śpiewające

białe narcyzy kwitną

teraz na wiosnę

lilaki fioletowe

i białe w moim ogrodzie

nie czas odejść

kiedy tak ślicznie

och kukułeczko

w kukaj lat jeszcze

choćby do setki w której się zmieszczę

duszy rezonans niech echem poniesie .

w najdalsze świata krańce

tam ci będzie dobrze

gdzie gniazdo u wiesz

niczym ptak w koronie dębu

dąb silny długo stać będzie

mając korzenie solidne

a kiedy już szadź ciebie dopadnie

umrzeć trzeba będzie niechybnie

no cóż życie jest życiem

a lata się nie cofają

portrety w pamięci z którymi umrzesz

najpóźniej choćby jutro

i słońce wschodzi

i znowuż zachodzi

i kochania aż tyle

drugi człowiek

jest nie po to by nim gardzić

wręcz przeciwnie żeby jego kochać

tylko jak kiedy kule świszczą

niegdyś miecze białe

na ustach Jezus Chryste

i wrony trupy dziobiąc