śnić żyjąc snem a jakże to

toż to jawa nie wszechobecna

kim jestem więc

przez durną miłość tą

która po zjadała rozumu moje

cóż mam począć w ten dzień niesmaczny

jak zgniłe jabłko którego zjeść się

nie da

bez ciebie czarne słonce dla mnie

a obłok jeszcze czarniejszy

oto miłość która wydłubała mi oczy

dwie dziury czarne w które każde wlezie

pióro Szekspira dopisuje

czy ja jestem jednym z tych dwojga

ja martwy ty zaś żywa będziesz

gdy serce moje nie wytrzyma

cóż począć

diabeł chce tańczyć ze mną

a mnie żyć się zachciało

nie znajduję określenia

na wszak obecne dziwactwo

toż kaleką na słowa jestem

co gęba to mina kwaśna

nic a nic nikomu nie pasuję

ten siebie ceni

toż to Balzak wierszokleta

rymy do niej pisze

ćwierć wieku niech poczeka

może w ten kalendarz uderzy

tylko on nie hrabia

zwyczajny człowiek

teraz w tę porę

każdego bierze

wszak natura czyni swoje

w polach dzikie maki kwitną

może chabry o tej porze

chrabąszcze w dębach

kopulują

mniszek lekarski żółcią ściele

we dzwony bili w majówkę

flagi wieszali w dzień konstytucji

zielono mi zielono mi

tylko ja wolę te zielone w kieszeni

niestety są puste więc nie za szaleję

niech żyje bal

którego nie będzie

spotkałem anioła na skrzyżowaniu

dziwne to gdyż na nim przeważnie są diabły

już pora

przeto ja jeszcze żwawy jestem

jakoś mi nie po drodze

anioł uśmiechną się

poczym odleciał

zgubi wszy jedno pióro

i oto z pod niego anielski wers ten

kochaj bliźniego jak siebie samego

jak

kiedy mnie o pluto

niegdyś dawno temu pobito

tyle uraz a czemuż to

mam o wszystkim zapomnieć

będzie ci dane niebo

gdyż trudne jest wybaczenie

policzków tych dziesięć

w imię Boga są warte one