i coś gęgały
co ławka stała
więc niż sześcioro zmieść miała
to mój chłop poszedł w pole
zaś jej zalać robaka
to kuźka już nie taka
z ławki inna rzecze
i siedzą baby siedzą
co tym deszcz zwlekują
a siano w kopach przeto
znowuż by nie zmokło
mojej krwi nie przeleje w pojednaniu wszak nadzieję wieży Babel nie ma przeto ten sam język przeczy weto serca piękne i otwarte szlaki ...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
TU MOŻNA KOMENTOWAĆ