siedzi sobie coś na tronie

czy białe pióra ma w ogonie 

te człowiecze skrzydeł nie ma 

ni gałązki do uniesienia 

a jednak cały w krasie biały 

i jego ręce całowały 

a ci z tłumu laur w śpiewie 

gdyż są syci i przy chlebie 

bomby spadły gruzu pełno 

w dzień i w noc w oczach ciemno 

cicho msza dziecie puchnie 

nic że w buzi w drobnej żuchnie 

a on tu w tronie 

w gołym słowie 

jednak mowa 

prużnia w słowie